بعد از مدت ها تصمیم گرفتم دستی به سر و گوش این وبلاگ بیچاره بکشم. واقعا نامردیه یه وبلاگ بشینه نه تنها  به حرفای تو گوش بده بلکه تا مدت ها اونا رو تو دلش نگه داره، اون وقت تو مث یه تیکه آشغال از ذهنت پاکش کنی و عین خیالت هم نباشه. شرم آور نیست؟ ما آدما کلا نامردیم، زود همه چیزو فراموش می کنیم. ما حتی خیلی موقع ها کسی که همه چیه ما متعلق به اونه فراموش می کنیم. هر چند اون همیشه بامعرفت تر از این حرفا بوده و باز وقتی من عین یه حیوان نجیب سرمو کج می کنم پیشش و به غلط کردن میفتم، دستمو می گیره.

مطمئنم این وبلاگم اگه زورش می رسید تو روم بالا میورد، نه... قبلش می رفت آدرس و شماره تلفن اون وبلاگ های قبلی رو -که همشونو بدون طلاق رسمی ول کردم (عین این مردهای مشروب خوار که تو فیلم ها نشون می ده که می رن پی عیاشی خودشون)- گیر میاورد و خبرشون می کرد، بعد همه با هم میومدن و تو روم بالا میوردن، طوری که هیچ وقت نتونم فراموش کنم... خوب، خوبه که این توانایی از وبلاگ ها گرفته شده.

به هر حال الان زیر دست من افتاده و نمی تونه جیک بزنه.

گفتم که یه کم به زبون خودمون هم تو این وبلاگ زبون نفهم بنویسم، بعضی چیزا بیان کردنش به زبون انگلیشی سخته، اون جور که می خوای به دلت نمی شینه، یعنی من بلت نیستم اون جوری بگم که حق مطلب ادا بشه. وگرنه این زبون انگلیسی که دمش گرم برای هر کلمه که فکرشو بکنی یا حتی اونایی که فکرشم نمی کنی یه چیز گفته. بعدم حالا چون اسمشو  English and I گذاشتم دیگه نباس توش فارسی بنویسم؟ کی به کیه؟ اگه می شد اسمشو عوض می کردم می ذاشتم Me and I چون واقعا احساس می کنم من و خودم از هم فاصله داریم، یا اینکه اینقدر تو همدیگه پیچ خوردیم که نمی فهمیم کدوم منم کدوم خودمم.

اصلا حالا که وبلاگ مثلا گروهی زدم، من دیگه این جا فارسی هم می نویسم، با همین آدرس. چون دیگه نمی خوام این وبلاگ رو فقط به خاطر این که اسمش خوشگل نیست بدون احضاریه دادگاه و محکمه، طلاق بدم. تازه اسمی که خودم براش انتخاب کردم، شایدم من براش انتخاب کردم.

خوب بقیه حرفامو تو پست های بعدی می نویسم، تجربه ثابت کرده وراجی باعث می شه، حرفایتان را پشم شود.